تن می دهم به هرچه آرامت کند دیگر

      شاید باور خودم شود بودنت کافیست حتی اینچنین...

         

دلم را چنگ می اندازد مدام...تمام شوقت به دنیایی که من را نداری در آن...

تو می خندی و من لبخند می زنم...چیزی در من فریاد می زند,می شکند,می شکند و من لبخند می زنم...به تمام دلخوشی های جدیدت...

                          پس آرام بگیر بانو!